Światowy Dzień Chorego – szpital / Caritas

Informacje związane z pobytem w Caritasie: zobacz

Noworoczne Spotkanie Opłatkowe Apostolatu Chorych

19 stycznia 2020 roku odbyło się noworoczne spotkanie opłatkowe, w którym udział wzięło kilkadziesiąt osób niepełnosprawnych wraz swoimi bliskimi i wolontariuszami w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym w Szczecinie.

Centralnym punktem spotkania była Msza św. sprawowana w kościele seminaryjnym. Eucharystii przewodniczył ks. Biskup Henryk Wejman, ks Przemysław Pokorski – Referent Duszpasterstwa Chorych oraz ks Maciej Szmuc – Dyrektor Caritas Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. W konfesjonale posługiwał ks Wojciech Zimny – ojciec duchowny szczecińskiego seminarium, dk Robert Bałuka przygotował oprawę liturgiczną.

Homilię wygłosił ks Biskup, ukierunkował nasze myśli ku refleksji na rolę cierpiących w życiu Kościoła. Wskazał, aby osobiste cierpienia przeżywać w łączności z Chrystusowym krzyżem, co jest skutecznym sposobem naszego wzrastania w życiu duchowym. Podkreślił prawdę, że „w krzyżu Jezusa odnajdujemy odpowiedź na ciężar ludzkiego cierpienia.” Biskup wyraził wdzięczność chorym, że swoje cierpienie ofiarują za Kościół. Dziękował również wszystkim pracownikom służby zdrowia, wolontariuszom, siostrom zakonnym, kapłanom za ich samarytańską posługę wobec chorych doświadczonych cierpieniem. Mówił: „bycie przy chorych, ofiarna obecność, posługa, to niezwykle szlachetny uczynek, który przynosi ulgę w chorobie. To bycie przy chorym jest nade wszystko czasem świętym! Niosąc pomoc choremu okazujemy ją samemu Chrystusowi, w ten sposób uwielbiamy Boga w tajemnicy Jego miłosierdzia.” Biskup w imieniu Kościoła dziękował za każdy gest towarzyszenia chorym, za każdy gest poświęcenia swojego czasu, „bo bycie przy chorym i serdeczność wobec nich sprawia, że czują się kochani i potrzebni. Bezinteresowna opieka nad bliźnimi stanowi wyraz szacunku wobec człowieka słabego, chorego i jest wyraźnym znakiem Bożego miłosierdzia.”

Galeria zdjęć – zobacz

Ten dzień był szczególną okazją do złożenia życzeń imieninowych, które obchodził ks biskup Henryk. Swoje życzenia poprzez śpiew wyraziła kapela ludowa „Wełtynianka” prowadzona przez instruktorkę Kapeli. Na zakończenie Mszy św. za życzenia, modlitwę, wszystkim zgromadzonym wiernym, ks. Biskup złożył podziękowanie.

Kolejnym punktem programu tego spotkania, to czas na dzielenie się opłatkiem w seminaryjnym refektarzu, gdzie modlitwę rozpoczął Biskup składając życzenia. Widoczna była wielka radość z osobistego spotkania się z Biskupem. Wzajemne przekazywanie życzeń wyrażały klimat miłej rodzinnej i świątecznej atmosfery.

Po życzeniach i gorącym poczęstunku Kapela Ludowa Wełtynianka pięknym śpiewaniem kolęd zauroczyła wszystkich. Odpowiednio zagrali i śpiewali porywając uczestników do tańca.

Cenną pomoc w organizacji i przebiegu spotkania okazali wolontariusze, pod opieką dk Roberta. Diakon przygotował również prezentację na temat historyczno-astronomiczny wymiar pokłonu Trzech Króli. W spotkaniu uczestniczyły również dzieci, dla nich to, też była wielka atrakcja, jak mogły się bawić i tańczyć.

Miłą niespodzianką dla niepełnosprawnych była obecność Pań Joanny Zembal i Beaty Rychlickiej pracujących w Caritas.

Podczas tego spotkania przekazano ważne bieżące informacje dot. najbliższych zadań. Każde spotkanie integruje, umożliwia wymianę doświadczeń, myślę, że ten radosny nastrój pozostanie w pamięci wszystkich uczestników.

Bogu niech będą za ten dzień! Słowa wdzięczności kieruję wszystkim, którzy zadbali o wystrój refektarza, starali się, aby każdy z tego spotkania wyszedł zadowolony, radosny i umocniony.

Elżbieta


Przedstawiam również wspomnienia innych osób, wyrażając:

Spotkanie noworoczne opłatkowe Apostolatu Chorych utkwiło mi wyjątkowo mocno. W tym dniu ks. Biskup Henryk był solenizantem, ale dla ks. Biskupa najważniejsi byli biorący udział w Mszy Świętej – chorzy, osoby niepełnosprawne dla nich ks. Biskup przekazał dużo głębokich słów, które mnie jako chrześcijanina upewniły, iż nie jesteśmy pozostawieni sami sobie (ja tez jestem osobą chorą).

Uważam, że spotkanie takie, jak i zaplanowane spotkania na rok 2020 pozwalają, iż ludzie niepełnosprawni mogą integrować się z osobami, którzy pragną im pomagać w spotkaniach i pielgrzymkach.

Bardzo duża zasługa jest widoczna w działaniu Pani Eli Palczak, diakona Roberta Bałuki oraz ks. Przemysława Pokorskiego. Diakon Robert pomógł mi bardzo dużo zrozumieć, iż ja również mogę pomagać osobom niepełnosprawnym. Jestem już drugi raz na spotkaniu opłatkowym, gdzie po latach spotkałem znajomego Krzysztofa, poznałem Kacpra, Panią Grażynę i wiele innych osób. Bardzo szybko między nami doszło do zrozumienia. Wspólne dzielenie się opłatkiem i kolędowanie pozwoliło wszystkim w tym dniu być szczęśliwym i pełnych nadziei, że Pan Bóg jest z nami. Śpiewanie kolęd z kapelą z Wełtynia upiększyło spotkanie noworoczne-opłatkowe. Należy też wspomnieć, iż organizatorzy zapewnili osobom biorącym udział w spotkaniu ciepłe i zimne napoje, tradycyjny bigos, krokiety z kapustą, na deser słodkości (pyszne pączki) i owoce.

Coraz bardziej rośnie we mnie pragnienie niesienia pomocy ludziom niepełnosprawnym, mimo jak wspomniałem jestem rencistą I grupy inwalidzkiej. Moim pragnieniem jest żeby, jak najwięcej ludzi zrozumiało jak, jest pięknie pomagać potrzebującym. Zapraszam tym samym do udziału w działalności w Apostolacie Chorych.

Z Panem Bogiem – Zygmunt Kujawa


W Apostolacie Chorych znalazłam się dzięki koleżance, która mi opowiadała o tej wspólnocie Osób Chorych i Niepełnosprawnych naszej Archidiecezji. Trzy lata temu po raz pierwszy przyjechałam na spotkanie opłatkowe. Jestem bardzo zadowolona, że mam drugą rodzinę – Apostolat Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej. Pierwsze zetknięcie się z tą wspólnotą urzekło mnie. Wśród tych osób czuję się szczęśliwa i spełniona, gdyż wiem co to znaczy borykać się z cierpieniem (choroba mnie dotknęła w wieku 15 lat).

Dziękuję Eli Palczak za zaproszenie mnie na każde spotkania wspólnotowe, na których wzrasta więź. Dziękuję za okazywaną życzliwość i cenne wskazówki w moich problemach życiowych. A w tegorocznym spotkaniu opłatkowym również doznałam wiele wzruszeń i bogactwa duchowego. Tu się czuję bardzo dobrze, nie krępuje mnie, że noszę aparat słuchowy, że czegoś nie usłyszę i nie zrozumiem. Po prostu mam odwagę poprosić o powtórzenie, bo nie zawsze dobrze usłyszę z powodu wady słuchu

Jestem wdzięczna wszystkim, którzy przyczynili się do tak pięknie zorganizowanej oprawy. Jestem zachwycona i pomimo, że już kilka dni minęło od tego spotkania nadal we mnie tkwi pokój serca i dociera śpiew kolęd w wykonaniu Kapeli Ludowej Wełtynianka.

Dziękuję Panu Bogu, że postawił na mojej drodze takich życzliwych ludzi Apostolatu Chorych, a szczególnie za Elę Palczak, która okazuje wiele serdeczności, poświęcając swój czas, a nawet zdrowie dla dobra innych, by każdy uczestnik ze wszystkich spotkań był zadowolony i tak naprawdę jest. Z tegorocznego spotkania wyszłam z pogodnym usposobieniem, dzieląc się tą radością z bliskimi.

Ula Roguszka

 

Życzenia Świąteczne

„W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy mieli życie dzięki Niemu”. (1J 4, 9)

          Przychodzi na ziemię Dziecię Jezus, prawdziwy Bóg i Człowiek, nasz Zbawiciel, objawiający Swą miłość.

Jezus przychodzi także do Ciebie droga Siostro, drogi Bracie. Do naszych serc osamotnionych, zbolałych, zatroskanych, zagubionych, aby każdego umocnić, dodawać blasku – On „sprawił, że ta najświętsza noc zajaśniała blaskiem prawdziwej światłości.”

Idźmy do „Betlejem” wyśpiewajmy hymn anielski, przyłączmy się do Pasterzy i Mędrców ze Wschodu i tak jak oni, pochylmy się nad Nim, który przyszedł i nadal do nas przychodzi w Sakramentach świętych.

Ze świątecznym błogosławieństwem

Ks Przemysław Pokorski


Serdecznie zapraszamy na Spotkanie Opłatkowe.

Odbędzie się w niedzielę, 19 stycznia 2020 roku. Przyjazd od godz. 9:30 – Msza Święta o 10:00 po której będzie spotkanie przy Wigilijnym Stole, dzielenie się opłatkiem i wspólne śpiewanie kolęd. Czekamy na Was w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym, przy ul. Papieża Pawła VI.

35 lat Apostolatu Chorych

Prezentacje 35 lat Apostolatu Chorych – zobacz [PDF]

Odznaczenie Krzyżem Zasługi 2018

W wigilię uroczystości Chrystusa Króla Ks. Arcybiskup Andrzej Dzięga obchodził jubileusz szesnastolecia sakry biskupiej, a czterolecie świętował Biskup Henryk Wejman – tego dnia za działalność lokalną na rzecz kościoła cztery osoby otrzymali Krzyże Zasługi dla Archidiecezji.
Ideą przyznawania tego odznaczenia jest docenienie długoletniego świadectwa chrześcijańskiego życia, wkładu w rozwój archidiecezji przez poszczególnych członków wspólnot parafialnych i pomnażanie dobra duchowego. Taki krzyż przyznano także i mnie. Byłam bardzo zaskoczona i wzruszona tą wiadomością – nie spodziewałam się tego, aż tak doniosłego wydarzenia, jeszcze na dodatek na Mszy św. przy wspólnym świętowaniu jubileuszowym Arcybiskupa Andrzeja i Biskupa Henryka. Cały ten dzień był pełen refleksji nad Opatrznością Bożą. Zauważyłam, że to wyróżnienie, to radość nie tylko dla mnie, ale także dla wielu osób, którzy dostrzegają moją troskę o dobro Apostolatu Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej i wszystkich innych dźwigających krzyż choroby i cierpienia. Budowanie tego dobra jest wspólne przy wzajemnym zrozumieniu i jedności, toteż radość obopólna była wielka. Dziękuję wszystkim, którzy bezpośrednio uczestniczyli w tej uroczystości, by razem dziękować Bogu i cieszyć się sobą we wspólnocie. Słowa i gesty pełne życzliwości bardzo doceniam i dziękuję za wszystkie gratulacje złożone osobiście i telefonicznie, a także doniosłe wpisy na portalu społecznościowym fb.
Bogu niech będą dzięki za Jego dary i tym, przez których zrozumiałam sens cierpienia, którzy służyli pomocą w mojej chorobie a także kształtowali postawę niesienia pomocy innym do bycia otwartym pomimo swoich dolegliwości zdrowotnych.
Dziękuję wszystkim którzy stanęli na drodze mojego życia, którym zawdzięczam sprawność duchową i fizyczną.

Wniosek o odznaczenie Elżbiety Palczak – zobacz

Wspomnienie o śp. zmarłym – Jakubowski Zdzisław

17 września 2019 r. do Domu Boga Ojca odszedł Zdzisław Jakubowski zamieszkiwał w Domu Pomocy Społecznej wraz swoją żoną Halinką w Myśliborzu. Msza pogrzebowa odbyła się 20 września br., w kaplicy domu pomocy społecznej, celebrował ks. kan. Jerzy Tobiasz w asyście ks Tomasza Ceniuch. W ostatniej drodze towarzyszyła Zdzisiowi rodzina, przyjaciele Apostolatu, mieszkańcy i pracownicy DPSu.

Nasz drogi Zdzisiu wielokrotnie uczestniczył w rekolekcjach Apostolatu. Pomimo życiowych doświadczeń cechowała go skromność, pokora, modlitwa, w jego oczach promieniowała Boża radość. Widoczna była jego miłość do żony, do rodziny – Apostolatu Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej.

Intencje na czerwiec

 

  • Za Kościół: o mądrość i roztropność dla dzieci i młodzieży, aby rozpoczynające wakacje przeżywali pamiętając, „abyś dzień święty święcił”, a rodzice byli dla nich „szkołą wzrastania”
  • Za Apostolat Chorych: o dar otwartych serc i oczu dla bliźnich „kochaj bliźniego jak siebie samego”

Świadectwo #2

Gdy zbliżał się termin pielgrzymki, patrzyłam w niebo z niepokojem, przejmujące zimno potem ulewne deszcze… Pomyślałam, że nie wiele osób zdecyduje się na spotkanie.

Rano w sobotę 11 maja miłe zaskoczenie – świeci słońce nawet temperatura jest dość możliwa. Do Załomia przyjechałam trochę wcześniej niż większość, bo dotarłam indywidualnie nie sprawdzając dokładnie rozkładu jazdy autobusów. Na przystanku wysiadł też Pan w średnim wieku. Tak, jak ja rozglądał się wokół i spacerował w pobliżu kościoła. Później okazało się, że to mąż Pani Basi Oskólskiej – założycielki Apostolatu.

Dotarła reszta grupy. Serdeczne powitania, radość, pytania o wspólnych znajomych. Potem spotkanie z najważniejszą Osobą – Panem Jezusem na adoracji. Piękny czas na indywidualną modlitwę, wspólne śpiewy oraz litanię loretańską. Byłam nieco rozczarowana Ela Palczak zakomunikowała, że droga przez las nie nadaje się do pielgrzymki (błoto, powalone dzrewo. Pojechaliśmy zatem autobusem kilka przystanków na Os. Kasztanowe. Do Sanktuarium Dzieci Fatimskich doszliśmy ze śpiewem pieśni maryjnych. Na spotkanie wyszedł ks Kustosz, gromko przywitał wszystkich, obficie skrapiając nas wodą święconą.

Wnętrze kościoła ładnie przystrojone na uroczystość I Komunii św.; biel ścian, błękit obrazów – pięknie. Zainteresowały mnie nowe, bardzo wymowne stacje drogi krzyżowej.

Potem koncelebrowana Msza św., z homilią ks Przemysława. PO jej zakończeniu ks kustosz błogosławił każdego z nas relikwiami świętych dzieci fatimskiech.

Jeszcze jeden miły akcent – wspólny posiłek w sali przy kościele i rozmowy serdeczne. Początkowo, myślałam, że będę musiała zrezygnować z poczęstunku, bo za kilka godzin czekała mnie uroczystość bierzmowania wnuka, mogłam nie zdążyć ale Msza w sanktuarium zaczęła się wcześniej, gdyż szybciej dotarliśmy z pielgrzymką. No cóż najlepsze są Boże plany.

Piesza Pielgrzymka Osób Chorych, Niepełnosprawnych i ich Opiekunów

Piesza Pielgrzymka Osób Chorych, Niepełnosprawnych i ich Opiekunów Piesza Pielgrzymka Osób Chorych, Niepełnosprawnych i ich Opiekunów odbyła się 11 maja 2019 r., to już po raz XXXI, a druga na trasie kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Szczecin Załom do Sanktuarium Dzieci Fatimskich.

W kościele Przemienienia Pańskiego zgromadziliśmy się, by podczas godzinnej adoracji uwielbiać Pana Jezusa, zawierzyć Jemu swoje troski, niepokoje i lęki, by zaczerpnąć siły do dalszej „ziemskiej wędrówki”. Adorację prowadził kl Robert Bałuka, który 25-go maja w Archikatedrze przyjmie święcenia diakonatu. Na wspólnej adoracji obejmowaliśmy wszystkich, którzy z różnych przyczyn nie mogli fizycznie z nami być, za naszych bliskich, rodzinę, przyjaciół i tych, którzy trudzą się dla dobra chorych, niepełnosprawnych Apostolatu Chorych.

Tegoroczną Pielgrzymkę Pan Bóg zaplanował inaczej, dzień wcześniej padał ulewny deszcz więc trasa leśną drogą była nie do przejścia – już na początku przy wejściu na tej drodze było powalone drzewo, zatem do Sanktuarium udaliśmy się autobusem podmiejskim i z końcowego przystanku wolnym spacerkiem przeszliśmy do ukochanej trójki Dzieci Fatimskich. Przed wejściem sanktuarium przywitał nas kustosz. Wyraził zadowolenie i zachęcał, by to grono osób chorych, niepełnosprawnych z roku na rok było coraz większe. Zaproszeni przez kustosza weszliśmy do sanktuarium na wspólną Mszę św, którą odprawiał ks Przemysław Pokorski – Referent Duszpasterstwa Chorych w koncelebrze ks Tadeusza Baniowskiego TChr z Chociwla. W homilii ks Przemysław skierował naukę: „Rok za rokiem jesteśmy inni, coraz słabsi; ale nasza dusza przez przylgnięcie Chrystusa i dzięki naszej pracy wewnętrznej staje się silniejsza. Przez wiarę stajemy w świątyniach, by przed ołtarzem Chrystusa prosić Go o potrzebne łaski; o to, abyśmy unikali chorób, ale jednocześnie zdając sobie sprawę z tego, że jesteśmy słabi umieli Bogu powiedzieć – niech się dzieje Twoja wola. O to, abyśmy cierpienie, które przychodzi w naszym życiu, czy prędzej czy później potrafili nieść. Abyśmy my chorzy dla tych zdrowych byli jakąś lekcją pokory, pokoju, lekcją która potrafi od siebie również wymagać nie tylko spoglądać na swoje potrzeby ale też spoglądać na drugiego człowieka zwłaszcza chorego. Kiedy będziecie czuli na sobie ciężar cierpienia, choroby, może opieki nad osobą chorą w domu proszę was, abyście zachowali wiarę, abyście w tym zmaganiu z cierpieniem doszli do świętości, bo życie przemija, a dla nas czeka wieczność.”

Po Mszy ks. kustosz pobłogosławił każdego relikwiami świętych dzieci. Umocnieni łaską Sakramentów, wszyscy udali się do salki parafialnej na wspólny poczęstunek, który przebiegał w radosnej i przyjaznej atmosferze.

Elżbieta