Rekolekcje Apostolatu Chorych 6-10.07.2020 Online

  1. Ks. Piotr Pawlukiewicz – „Bóg a cierpienie człowieka”
  2. o. Włodzimierz Zatorski OSB – „Dodaj nam wiary. Cz.1”
  3. o. Włodziwierz Zatroski OSB – „Dodaj nam wiary. Cz.2”
  4. Film-dokument – „Jan Paweł II i Prymas Stefan kard. Wyszyński”
  5. O. Włodzimierz Zatorski OSB – „Filary życia duchowego”
  6. S. Małgorzata Borkowska OSB – „Słuchaj znaczy: Najpierw zamilknij”

Aktualności Maj 2020

Panująca epidemia zmusza do podjęcia zmian także i w naszej wspólnocie Apostolatu. I tak pierwsza zmiana jest związana z wydawaniem Listu do Chorych, niestety musi być wstrzymana dystrybucja na pewien czas. List nadal redagujemy w wydaniu elektronicznym, można pobrać z naszej strony internetowej http://apostolatchorych.pl/listy-do-chorych/i wydrukować. Nie mamy możliwości, aby w wersji papierowej był przekazywany do chorych, a są tacy którzy oczekują i wiem na pewno, że będzie im brakować tej lektury duchowej.
Kolejna zmiana dotyczy spotkań, jakie były zaplanowane: 16 maja nie odbędzie się coroczna Piesza Pielgrzymka (XXXII). W tym dniu włączmy się do wspólnego duchowego pielgrzymowania na szlaku drogi do Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Osiedlu Słonecznym w Szczecinie i za pośrednictwem internetu uczestniczmy we Mszy św transmitowanej https://fatima.szczecin.pl/
Rekolekcje, które były zaplanowane w Domu Pielgrzyma „Totus Tuus” w Szczecinie w dniach od 6 do 10 lipca również nie mogą się odbyć. Doświadczamy nowego i tak bardzo innego wymiaru życia, teraz kiedy jesteśmy bezradni wobec danej sytuacji w obliczu pandemii ofiarujmy cierpienia tego czasu prosząc Boga, abyśmy trwali w wierze i umieli zachować nadzieję. Niech ten czas takiej rozłąki z bliskimi, czas osamotnienia będzie naszymi rekolekcjami, abyśmy dzięki nowym programom telewizyjnym i radiowym oferującym wspólną modlitwę, transmisję Mszy św., adoracje przezwyciężyli swoje słabości i jeszcze bardziej przybliżyli się do Serca Jezusowego złączonego z Sercem Maryi, a także do przeczystego Serca Świętego Józefa.
18 maja przypada 100 rocznica urodzin św. Jana Pawła II, włączmy się duchowo w te obchody.
Audycja Apostolatu Chorych Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej „Bądźcie Pozdrowieni!”, którą prowadzi ks Przemysław Pokorski również została wstrzymana.
O wszelkich zmianach i nowościach przekazujmy sobie wzajemnie. Tymczasem bardzo dziękuję wszystkim za przyjazne rozmowy telefoniczne i kontakt za pośrednictwem internetu.
Zachęcamy do śledzenia i proszę zaglądajcie częściej na naszą stronę internetową: www.apostolatchorych.pl – na niej również będą umieszczane informacje, rozważania intencje modlitw na dany miesiąc. Dla zainteresowanych historia powstania Apostolatu w książce „XX lat Rodziny Miłości Miłosiernej”, która została wydana w 2003 r. z okazji XX–lecia Apostolatu Chorych, redaktorem wydania była założycielka Barbara Oskólska.
Serdecznie pozdrawiam z utęsknieniem na spotkania
Ela Palczak
Przekazuję błogosławieństwo od ks Przemysława Pokorskiego – Referent Duszpasterstwa Chorych
Apostolat Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej Szczecin

Książka XX lat Rodziny Miłości Miłosiernej

Zachęcamy do zapoznania się z historią powstania Apostolatu jest umieszczona w książce „XX lat Rodziny Miłości Miłosiernej”, która została wydana w 2003 r. z okazji XX–lecia Apostolatu Chorych.

Przeczytaj – książka PDF

Życzenia wielkanocne!

Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!

Chrystus zmartwychwstał, aby człowiek znalazł autentyczne znaczenie istnienia, aby człowiek żył pełnią własnego życia: aby Człowiek żył z Boga i w Bogu. Nie odrzucajcie Chrystusa: On jest kamieniem węgielnym!”– Św. Jan Paweł II

Drodzy Bracia i Siostry Wszystkim życzę, by łaska Boża pomnażała wiarę w naszych sercach, byśmy z głęboką ufnością otwierali się na Zmartwychwstałego Chrystusa i Jemu powierzali swe trwogi i lęki przed przyszłością – On jest źródłem głębokiej wiary, niezachwianej nadziei i żarliwej miłości. Dziękuję wszystkim, którzy są zatroskani w Apostolat Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej – za dar otwartego serca, za Waszą ofiarność i dar cierpienia. Łączę się duchowo i modlitwą, niech dobry Bóg każdemu z Was obficie błogosławi.

Z serdecznym pozdrowieniem
Ks Przemysław Pokorski

Życzenia na uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego 2020

Antybohaterowie – W drodze do Emaus [dzień 7]

Materiał dostępny w formacie PDF – zobacz [PDF]

W DRODZE DO EMAUS

Wszystkie moje wielkopostne rekolekcje, w których uczestniczyłem, czy to w pa- rafii rodzinnej, czy jako kleryk w seminarium, przeprowadzały mnie drogą via dolorosa, której początek stanowił eucharystyczny wieczernik, zaś grób Getsemani był jej końcem. Wspominam, je jak byłbym prowadzony okiem kamery a rekolekcjonista, jak sprawy reżyser, ukazywał najważniejsze momenty tej drogi. Zawsze ciekawiło mnie, co jest poza kadrem: jak wyglądała ostatnia wieczerza z perspektywy gospodarza wieczernika? Do- kąd, po pojmaniu Jezusa w ogrodzie oliwnym, pobiegli Apostołowie? Dlaczego Szymon Cyrenejczyk znalazł się w tłumie oglądających drogę na krzyż Jezusa i innych? Wreszcie, co się stało z tymi, którzy odegrali negatywne, choć epizodyczne role w misterium zbawienia?

Nasze rekolekcje były próbą odpowiedzi na to ostatnie pytanie. Nasi codzienni antybohaterowie są właśnie takimi niewątpliwymi czarnymi charakterami, o których zawsze miałem jak najgorsze mniemanie. Jednakże bliższe poznanie każdej postaci sprawiło, że mogłem dostrzec w nich blask, jakby nikłego płomyku świecy nadziei i odkryć, że każdego z nich ukształtowała niepowtarzalna historia życia i doświadczenie.

Te rekolekcje, nim powstały, najpierw sam je przeżyłem. Dziś widzę naszych anty- bohaterów, jako zwykłych ludzi, których – z perspektywy historii i życia wiary – przychodziło mi zawsze łatwo oceniać i potępiać. Przecież Jezus nigdy ich nie skreślił, nigdzie nie powiedział, że Jego Królestwo Boże nie jest dla nich. Przecież pierwszym mieszkańcem nieba jest Dyzma. Nikt z nich nie zabił Jezusa – zauważa abp Grzegorz Ryś w swej książce Moc wiary: „Ostatecznie przecież ani nie przez Judasza, ani przez Heroda czy żydowską starszyznę, ani przez Piłata. Wiemy dobrze, że sam siebie wydał na śmierć. Mocą własnej decyzji, w pełnej wolności. I w posłuszeństwie Ojcu”.

Judasz, Piłat, Malchus, Barabasz, Kajfasz i Annasz, nigdy nie zostali potępieni przez Kościół i my tego robić nie możemy. Są oni dla mnie smutnymi postaciami, gdyż nie rozpoznali czasu zbawienia, wypełnienia się odwiecznego planu Ojca odkupienia człowieka,

którego początek sięga bram Raju. Miłosierdzie Boże nikogo nie potępia, nikogo nie skreśla, lecz ciągle wychodzi na próg domu i oczekuje powrotu synów i córek, które zagubiły się w drodze.

Mam cichą nadzieję, że jeżeli Bóg obdarzy mnie po śmierci godnością nieba, to bardzo się zdziwię, jak u wejścia do Nieba, bramę otworzy mi zagadany z Judaszem św. Piotr; jak dostrzegę, że porządku w sali sądowej pilnuje Malchus, a Piłat jest woźnym; jak usłyszę, że w szkole biblijnej lekcje prowadzą Kajfasz z Annaszem a Dyzma oprowadzi mnie po raju, gdyż on go zna „jak własną kieszeń”, bo był tu pierwszy. Mam taką nadzieję, lecz wiem również, że Bóg nie zbawia bowiem na siłę i nikogo nie zmusza do miłości. Kto nie chce skorzystać z Jego miłosierdzia, naraża się na potępienie.

Tymczasem kończąc rekolekcje mam nadzieję, że droga, którą zaproponowałem ci do przejścia nie była przez ciebie oczekiwana i wywołała duży ból głowy. To dobrze. Taki był cel, abyś zszedł z utartej drogi i powalczył trochę w myślach sam ze sobą. Dziś razem z tobą wychodzę z Jerozolimy, by odetchnąć po tym, co do tej pory się stało. Zapewne miałeś inne oczekiwania, dlatego jesteśmy teraz uczniami, którzy zmierzają do wsi zwanej Emaus.

Pamiętasz ich rozmowę w drodze? Nie tchnie ona radością i optymizmem, a wręcz rozczarowaniem. Dlaczego? Bo oni się spodziewali, że Jezus spełni mesjanistyczne oczekiwania i przywróci Izraelowi utraconą godność. Zauważ, że nie widzieli w Nim Syna Bożego, lecz potężnego w słowie i czynie proroka, tylko proroka. Uczniowie nie mieli wiary łotra wiszącego na krzyżu, lecz nadzieje i oczekiwania, które prysły, jak „mydlana bańka” na drzewie krzyża. Toteż uciekają z Jerozolimy, wychodzą z miasta, w którym zabito ich nadzieje, o którym myśli powodują ból. I gdy w drodze zatrzymują się i spoglądają z oddali na miasto, ogarnia ich smutek.

Nie miałeś nigdy uczucia, że Bóg cię rozczarował, że przecież miało być inaczej? Wierzysz w Niego, kochasz Go i modlisz się regularnie a jednak czujesz, że Bóg ci umyka. Może jest tak dlatego, że inaczej wyobrażasz sobie Boga? A może wynika to z tego, że stoisz w miejscu? Zauważ, że wiara w Boga, opisana na kartach Biblii, to wiara w drodze. Abraham wyszedł z domu rodzinnego, Jakub poszedł do Egiptu, Mojżesz przeszedł przez pustynię i sam Jezus chodził od miasta do miasta.

Zrozumiałem to dopiero, gdy rektor seminarium wysłał mnie na praktykę na pa- rafię. Do tej pory obraz Boga w mym sercu był taki sam, niezmienny od młodości. Tym- czasem w parafii zobaczyłem Boga w działaniu, którego trudno było mi dostrzec w katechezie szkolnej i w teologicznych książkach. Od trzech lat doświadczam Go w prze- różnych wydarzeniach i miejscach, i widzę, jak On mnie przez to kształtuje, jak niszczy moje okopy, łamie moje schematy, jak ukazuje swoje oblicze. I do tego ciebie zapraszam: nie ma możliwości wiary, jeśli stoi się w miejscu. Ostatecznie to dzięki temu, że uczniowie wyszli z Jerozolimy i szli do Emaus, mogli spotkać Jezusa zmartwychwstałego.

Zmartwychwstały na samym początku stanął na drodze swojej Matki. Następnie Marii Magdaleny, potem kilku kobiet, potem Piotra i Jana, potem dwóch uczniów idących do Emaus, potem Jedenastu i w końcu wszystkich tych, którzy spotkają Go na swojej drodze. Przyjdzie i twoja chwila na spotkanie Zmartwychwstałego. Pytanie nie „kiedy to nastąpi”, lecz czy będziesz umiał Go rozpoznać? Bo Jezus zmartwychwstały dołączy do ciebie, ale to od twojej wiary zależy wrażliwość oczu i serca.

Na zakończenie ostatnie pytanie: co ze zmartwychwstania widać w naszym życiu? Co ludzie, będąc poza Kościołem, mogą powiedzieć o zmartwychwstaniu, patrząc na nas? Czy dzięki nam rozumieją, o co chodzi w zmartwychwstaniu?

Dziś pomódl się sam…

AntyBohaterowie – Dyzma, łotr z krzyża [dzień 6]

Materiał dostępny w formacie PDF – zobacz [PDF]

ŁOTR Z KRZYŻA

Każdy czas ma swoich bohaterów i antybohaterów. Nie inaczej jest w okresie Wielkiego Postu. Szóstą postacią i niewątpliwym czarnym charakterem tego czasu jest… Łotr z krzyża.

O dzisiejszej postaci wiemy niewiele. Najwięcej dowiadujemy się z Ewangelii wg św. Łukasza (Łk 23,33.39-43) oraz znacznie mniej od św. Jana (J 19, 18). Dla ewangelistów, opis stosunku współukrzyżowanych złoczyńców do Jezusa, nie miał większego znaczenia, gdyż znajdowali się w centrum wydarzeń największego misterium w dziejach świata. Czy zatem musimy być skazani na niepowodzenie w naszych rozważaniach? Nie koniecznie…

Kim byli dobry i zły łotr, którzy zginęli tą samą śmiercią, co niewinny Jezus? Zacznijmy od prostych faktów: na krzyż – w świetle rzymskiego prawa – trzeba było sobie zasłużyć. Zatem nie mogli być to pospolici złodzieje czy awanturnicy, których zapewne nie brakowało w tamtym czasie. Musieli być raczej notorycznymi bandytami albo… buntownikami przeciw Imperium Rzymskiemu. Przypomnijmy sobie nasze wczorajsze spotkanie z Barabaszem. Był on kimś w rodzaju partyzanta z żydowskiego ruchu oporu – buntownikiem, który nie może pogodzić się okupacją rzymską. Ewangelista Marek pisze: „Barabasz był uwięziony z buntownikami, którzy w rozruchu popełnili zabójstwo” (por. Mk 15,7). Może nasi skazani byli najbliższymi towarzyszami, wspólnikami Barabasza; może należeli do tej grupy pojmanych buntowników, a skoro oskarżyli ich o zabójstwo, to ukrzyżowanie było adekwatną karą? Jeżeli to prawda, to musieli zginąć. W tym przypadku jedno jest pewne – byli winni i sami do tego się przyznali: „My odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki” (Łk 23,41).

Wiemy, że Jezusa ukrzyżowano pomiędzy złoczyńcami. A po której stronie ukrzyżowano skruszonego łotra? Sztuka religijna najczęściej umieszcza go po prawicy Jezusa. Wtóruje temu i tradycja chrześcijańska, dla której prawa strona ukrzyżowania zwyczajowo traktowana jest jako dobra. Ta sama tradycja tylko skruszonemu łotrowi nadała imię Dyzma, tym samym drugiego skazując na historyczną anonimowość.

Skąd znano jego imię? Jego imię pochodzi z pism apokryficznych, tak samo jak wiele zmianek o jego wcześniejszym życiu. I tak np. Święta Rodzina, powracając z Egiptu, została napadnięta przez bandytów, z pomocą przyszedł im Dyzma z bezimiennym kolegą. Wedle inny apokryfów Jezus wraz z Dyzmą i jego bratem Gestasem, byli rówieśnikami i przez jakiś czas wspólnie się wychowywali.

Porzućmy jednak apokryficzne przypuszczenia o wspólnej przeszłości Dyzmy i Jezusa. Trzeba zatem zastanowić się: czy złoczyńcy mogli znać Jezusa wcześniej, niż jedynie z czasu ukrzyżowania? To, że Jezus jest królem, każdy z nich mógł wczytać z tabliczki z podaniem winy, którą Piłat kazał umieścić nad głową Jezusa na krzyżu. Zapewne musieli widzieć się wcześniej, gdy szli razem, we troje, na Golgotę. Skoro mieli razem zostać zabici na krzyżu, to raczej rzymscy żołnierze nie prowadziliby każdego z osobna, lecz łatwiej było eskortować wszystkich na raz. Co wtedy o Jezusie mogli się dowiedzieć skazańcy? Na pewno nie uszło ich uwadze wielkie zainteresowanie tłumu ludzi, którzy nie tylko przyszli popatrzeć, jak prowadzą człowieka na śmierć, lecz którzy płaczą na widok umęczonego Jezusa. Musieli słyszeć lament zawodzących zwolenników Jezusa, jak również krzyki tych, dla których Jezus stał się nikim. „Kim On jest, że budzi takie poruszenie wśród ludzi?” – takie lub podobne pytanie musiało zrodzić się w głowieprzynajmniej jednego z nich.

Jeśli mieli wspólnie zostać ukrzyżowali i byli wspólnie prowadzeni na Golgotę, to znaczy, że ich pierwszy kontakt mógł nastąpić jeszcze wcześniej. Może w nocy z czwartku na piątek współwięźniowie byli osadzenie w sąsiadujących ze sobą celach? Wtedy byłaby okazja do rozmów między nimi, do wzajemnego poznania się i wyjaśnienia sobie najważniejszych kwestii. A może wyjątkowość Jezusa (niecodziennie więzi się przecież „króla żydowskiego”) spowodowała, że trzymano Go osobno?

Czasem ich pierwszego spotkania mógł być prawdopodobnie i poranek Wielkiego Piątku, kiedy to osądzono i skazano Jezusa. Może to było również posiedzenie „sądu Piłata”, który „za jednym zamachem” skazał pozostałych więźniów? Dla Vittorio Messoriego, włoskiego dziennikarza i publicysty, to niemal pewne, gdyż – jego zdaniem – „wyroki śmierci u Rzymian były wykonywane bezzwłocznie, w tym samym dniu, w którym został wydany wyrok”.

Dyzma na miano „dobrego łotra” nie zapracował pobożnym życiem, lecz – jak wiemy z Ewangelii – zaryzykował i w dyskusji ze współukrzyżowanym kolegą, okazał wiarę biorąc Jezusa w obronę. Okazał jeszcze coś bardzo ważnego – pokorę „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa” (Łk 23,42). W tych słowach zawiera prośbę do Jezusa i nadzieję na zbawienie. Nie żąda, aby Jezus uwolnił go czy obiecał mu niebo, lecz pokornie prosi, aby chociaż przez Niego nie został zapomniany.

Zastanawia mnie skąd ta postawa u Dyzmy? Skoro nie znał wcześniej Jezusa, to może postanowił zaryzykować i postawił wszystko na jedną kartę? W perspektywie rychłej śmierci, prośba o życie wieczne, chociaż miała być tylko płonną nadzieją, nie może już pogorszyć i tak beznadziejnej sytuacji. Zagranie va banque w tym przypadku okazało się główną wygraną. Może jednak dla Dyzmy Jezus nie był postacią w pełni anonimową? Może jednak słuchał wieści o cudach i uzdrowieniach Jezusa z Nazaretu? Może kiedyś przez przypadek znalazł się w tłumie słuchających nauk Rabbiego? Przecież karcąc „złego łotra” Dyzma staje w obronie Jezusa, a podkreślając Jego niewinność „On nic złego nie uczynił” (Łk 23, 41) robi to tak, jakby miał swoja opinię nt Jezusa. W takim przypadku kolejne jego słowa: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa” (Łk 23, 42) są jego świadomym wyznaniem wiary.

Nie wiemy czy był religijnym człowiekiem i czy rozumiał Królestwo Jezusa, tak samo jak my. Jednak cel osiągnął, do którego i my mamy nadzieję dotrzeć. Pierwszym człowiekiem w raju, po zmartwychwstaniu Jezusa, nie jest Adam, Abraham, Izaak, Jakub czy choćby św. Józef, lecz… nawrócony w ostatniej chwili bandyta z krzyża obok. Nie przyjął chrztu, nie wyznał „jak na spowiedzi” swoich grzechów, nie otrzymał pokuty i nie naprawił popełnionego zła, a jednak został usprawiedliwiony przez samego Jezusa. Przedziwna sytuacja. „Złoczyńcy wchodzą przed nami do królestwa niebieskiego” (por. Mt 21,31). Postawa i słowa Dyzmy z krzyża uczą nas, że to nie pobożność i cnota wiary nas zbawia, ale otwartość i pragnienie Bożego miłosierdzia. Bóg pragnie okazać nam ten dar, gdy my sami jeszcze jesteśmy łotrami.

MODLITWA

Zastanów się, w cichej modlitwie, nad swoją wiarą. Dlaczego wierzysz w Boga? Bo tak cię wychowano? Bo tak trzeba? Bo inni tak robią? Bo styl życia wiary ci odpowiada?

Zapytaj się siebie czy wierzysz w miłość Boga, która jest wstanie wybaczyć całe życiowe zło i, w momencie nawrócenia ostatniego oddechu, obdarzyć człowieka łaską nieba? Czy pragniesz otrzymać taką łaskę? Czy chciałbyś tej łaski również dla kogoś

bliskiego? A dla twojego wroga również? Porozmawiaj dziś z Bogiem o swoje wierze i nie bój się przyznać do słabości.

Pomódl się, aby w chwili różnego rodzaju trudności, porażek, ciężkich chwil, w których będziesz czuł się jak „ukrzyżowany łotr”, aby Bóg dał ci wtedy odwagę spojrzenia na Jezusa i poproszenia o łaskę zbawienia. Proś Boga, aby uczył ciebie stawiać wszystko w wierze na jedną kartę szczególnie, gdy na tej karcie widnieje krzyż Chrystusa.

Módl się więc tą prostą modlitwą Dobrego Łotra: „Jezu, wspomnij, proszę o mnie”. Może nie tytułuj Pana Jezusa nie wiadomo jakimi przydomkami, tylko chodź dziś cały dzień w sercu z tą prostą modlitwą. A On i tobie otworzy niebo.

AntyBohaterowie – Barabasz [dzień 5]


Materiał dostępny w formacie PDF – zobacz [PDF]


Każdy czas ma swoich bohaterów i antybohaterów. Nie inaczej jest w okresie Wielkiego Postu. Piątą postacią i niewątpliwym czarnym charakterem tego czasu jest… Barabasz.

Prawdopodobnie nie było to jego prawdziwe imię – Barabasz (z hebr. Bar-Abbas) znaczy tyle co „syn ojca”). Brzmi to jak nasze określenie „Jan Kowalski” – nie mówi to nam niczego o człowieku. Nadając sobie to nowe imię, Barabasz chciał zdystansować się od swojej rodziny albo – co bardziej wiarygodne – chciał ją ochronić. Przed czym? Tu małyspoiler: przed zemstą władz za jego działalność. Dlatego warto poznać to kim był i do czego zmierzał, aby go lepiej zrozumieć.

Ewangeliści są zgodni, co do Barabasza – był żydowskim bandytą, pojmanym i uwięzionym przez Rzymian. Dla św. Jana: „Barabasz był zbrodniarzem” (J 18,40). Św. Łukasz i św. Marek zgodnie stwierdzają, że „Był on wtrącony do więzienia, wraz z innymi buntownikami, za jakiś rozruch powstały w mieście, w wyniku którego popełniono zabójstwo” (por. Łk 23,19 i Mk 15,7).

Jest niemal pewne, że Barabasz nie był zwykłym rzezimieszkiem, złodziejem czy naciągaczem, lecz kimś kogo moglibyśmy określić mianem „grubej ryby”. Łukaszowa i markowa wzmianka o pojmaniu Barabasza wraz z innymi buntownikami, każe nam sądzić, że Barabasz należał do żydowskiego ruchu oporu, w którym walczył o wyzwolenie Izraela spod niewoli Imperium Rzymskiego. To też tłumaczy, dlaczego ludzie woleli wybrać niego niż Jezusa – działania Barabasza dawało nadzieję na odzyskanie wolności, zaś postawa i nauka Jezusa takiego rezultatu nie obiecywały, a przynajmniej ludzie tego nie rozumieli i nie dostrzegali. Barabasz był zatem partyzantem, a może nawet kimś w rodzaju dowódcy oddziału? Święty Mateusz określa Barabasza jako „znacznego więźnia” (Mt 27,16), co uwiarygadnia tę przesłankę. Zatem był dla Rzymian kimś niebezpiecznym, gdyż organizował ataki na rzymskie partole, na więzienia i posterunki, kimś kto destabilizował

kruchy pokój w regionie i kto mógł wzniecić powstanie całego ludu Izraela, która zapewne przerodziłaby się w kolejną wojnę.

Ale czy Barabasz był mordercą? Dla Łukasza to oczywiste: „Był on wtrącony do więzienia za zabójstwo”(zob. Łk 23,19), lecz zapis Ewangelii wg św. Marka każe nam zwątpić:

„Barabasz był uwięziony z buntownikami, którzy w rozruchu popełnili zabójstwo” (por.Mk 15,7). Marek nie wie, kto zabił – Barabasz czy ktoś inny. Nie wiemy też czy było to

morderstwo z premedytacją czy śmierć przypadkowa. O taką nie trudno podczas szamotaniny. Barabasz, wraz z innymi partyzantami, został pojmany i ma zostać skazany na śmierć. Było to oczywiste dla nich, jak i dla rzymskiego prawa. Rzymianie traktowali buntowników jako bandytów i krzyżowali ich w miejscu zbrodni lub przy ruchliwych drogach jako ostrzeżenie dla innych.

Barabasza poznajemy dopiero w scenie sądu Jezusa przez Piłata. Namiestnik Rzymu zwykł okazywać łaskę podbitemu ludowi i w ważniejsze święta ogłaszał amnestię dla jednego więźnia. Czy wybierał go tłum ludzi czy on sam? Może tym razem zrobił wyjątek, przez który chciał uspokoić swoje sumienie nim ostatecznie „umył ręce” kończąc sąd nad „Królem Żydowskim”? W efekcie Barabasz jest postacią, której życie jest ważniejsze od wędrownego kaznodziei z Nazaretu. Z perspektywy chrześcijańskiej, okrzyk tłumu: „uwolnij nam Barabasza”, odczytujemy jako irracjonalne zachowanie ludzi, którzy zmanipulowani zostali przez faryzeuszy, by żądanie śmierci Chrystusa stało się faktem. Może jednak nie było tak, jak ukazują to filmy pasyjne (np. „Pasja” reż. Mel Gibson czy „Zmartwychwstały” reż. Kevin Reynolds), lecz tłum ludzi był przypadkowy a ich wołanie za Barabaszem było oznaką ich patriotycznych pragnień o wolności? Na to zdaje się zwracać naszą uwagę papież Benedykt XVI w drugiej części Jezusa z Nazaretu, w której pisze: „Barabasz jest swoistą postacią mesjańską; w propozycji paschalnej stają naprzeciw siebie dwie interpretacje nadziei mesjańskiej”. Izrael spragniony jest wolności, a Barabasz próbował te pragnienie zaspokoić. Taki cel przyświecał również Jezusowi, lecz wysłużona przez Niego na krzyżu wolność, dokonała się w innym wymiarze. Lud oczekiwał wolności w życiu doczesnym, zaś Jezus zapewnił ją w życiu wiecznym. Dlatego obaj, Jezus i Barabasz, są dla Benedykta XVI symbolami mesjanizmu. Dla ludu cenniejszy okazał się mesjanizm miecza i przemocy, niż mesjanizm krzyża.

Nurtuje mnie pytanie: czy Barabasz poznał Jezusa dopiero w Wielki Piątek, czy mógł go znać wcześniej? Ewangelie skłaniają się ku pierwszej opcji i takie też jest nasze przeczucie. A może jednak się znali a nawet ze sobą rozmawiali? Tak przynajmniej twierdzi Robert Young w swoim włosko-amerykańskim mini serialu „Barabasz”, Wg niego tytułowy bohater obserwował działania Jezusa, był nawet w tłumie Jego słuchaczy, lecz nie uwierzył, że jest on Mesjaszem. Mesjasz ma być wojownikiem o swój lud a nie wędrownym rabbim. Nawet pogłoski o zmartwychwstaniu Jezusa nie przekonują go do zmiany zadania o Nazarejczyku.

W wielu filmach Barabasz często przedstawiany jest jako szaleniec, człowiek obłą-kany i wcielenie zła. Przypisuje mu się także wiele negatywnych cech, jak choćby ateizm, sceptycyzm czy gwałtowność. Lecz kinematografia potrafiła również zastanowić się nad tą postacią i spróbować pokazać inne jego oblicze. I tak np. w filmie brytyjskiego reżysera Jamesa Sloana z 1935 r. Barabasz poznaje Jezusa dopiero w scena ukrzyżowania, kiedy poszedł zobaczyć śmierć tego, dzięki któremu zachował swoje życie. To spowodowało, że zmienił swoje życie i wrócił do rodzinnego domu. Co się z nim dalej stało? Tego już nie

wiemy. Lecz próbę odpowiedzi na to pytanie zaproponował amerykańskie reżyser Richarda Fleischera, w filmie z 1960 r. Tytułowy Barabasz, grany przez Anthony`iego Quinn`a, przebywa długą i bolesną drogę nawrócenia, gdy uświadamia sobie, że żyje dzięki śmierci Jezusa z Nazaretu. Ostatnie jego słowa: „Powierzam się w Twoje ręce, Panie”, na moment przed śmiercią na krzyżu w Rzymie, ukazują jego wiarę. Inną wizję życia Bara-

basza, po odzyskaniu wolności, prezentuje szwedzki pisarz Pär Lagerkvist w dziele Barabasz z 1950 r. Wg autora Barabasz nie skończył ze złym życiem i również ponosi karę śmierć. Dla niego Barabasz nigdy się nie zmienił, a wyrwanie się z rąk śmierci, było tylko chwilową ucieczką. Również odwołanie się do biblijnych apokryfów nie pozwala nam na jednoznaczne wskazanie choćby domniemanej drogi Barabasza i jego życia po wydarzeniach Wielkiego Piątku.

Barabasz jest postacią niewątpliwie negatywną na kartach Biblii, lecz jednocześnie przesadnie i – wydaje się – bezpodstawnie zdemonizowaną. Możemy dostrzec w nim człowieka, który był odpowiedzią na pragnienia okupowanego Izraela – kimś, kto ma odwagę nie być biernym, lecz sprzeciwić się narzuconej siłą rzeczywistości.

Dla mnie osobiście nie był ateistą. Pragnął, jak inni współbracia, przyjścia Mesjasza-wyzwoliciela, lecz opóźnianie się Jego przyjścia pociągnęło Barabasza do przygotowania

Jemu drogi – ludzi gotowych do walki z Rzymem. Nie był on wzorem do naśladowania, bo dobre intencje nie wybielają śladów krwi, a cel nie uświęca środków. W świetle wydarzeń paschalnych, które rozgrywały się wokół niego, Barabasz nie dostrzegł nadziei, na którą wyczekiwał. Pójście w swoją stronę spowodowało, że zapamiętaliśmy go jako

antybohatera Wielkiego Tygodnia ale również jako człowieka, który doświadczył łaski Boga, lecz chyba z niej nie skorzystał.

MODLITWA

Dziś w modlitwie wspomnij na te chwile w swoim życiu, w których popadłeś w tarapaty, kiedy za to, co robiłeś, zostałeś osądzony i skazany. Każdy z nas nosi w pamięci takie wydarzenia, w których chcieliśmy dobrze a wyszło na odwrót.

Proszę, spróbuj dostrzec tam obecność Jezusa, który celowo tam był, by je pokrzyżować. Wydaje się to niezrozumiałe, lecz czasami Bóg nie pozwala, by nasze plany i oczekiwania się ziściły, bo wie do czego one mogą doprowadzić i chce oszczędzić nam i innym cierpienia. Bo tylko Bóg zna przyszłość i nie chce, by nasze dobre intencje brukowały drogę do piekła. Dostrzeż Boga w nich i podziękuj za całą Jego opiekę nad tobą. Podziękuj za to kim jesteś, za to gdzie jesteś i co teraz doświadczasz. Okaż Jemu wdzięczność, bo z niej rodzi się zaufanie, a ono ożywia wiarę.

AntyBohaterowie – Ponciusz Piłat [dzień 4]

Materiał dostępny w formacie PDF – zobacz [PDF]

PONCJUSZ PIŁAT

Każdy czas ma swoich bohaterów i antybohaterów. Nie inaczej jest w okresie Wielkiego Postu. Czwartą postacią i niewątpliwym czarnym charakterem tego czasu jest… Poncjusz Piłat.

Nie wiadomo, kiedy przyszedł na świat i jak został prefektem Judei, kwestię jego śmierci też wyjaśniają tylko mało wiarygodne podania i apokryfy. Jako jeden z licznych urzędników imperium rzymskiego, Poncjusz Piłat prawdopodobnie zniknąłby w mrokach dziejów. Wszystko zmienił proces Jezusa z Nazaretu. Prefekt Judei najpewniej nie wie- dział, że z jego udziałem odbywa się jeden z największych dramatów w dziejach świata.

Piłat, jako prefekt Judei, znał „sprawę Jezusa z Nazaretu”. Musiał o Nim słyszeć, choćby tylko z tego tytułu, że był odpowiedzialny za utrzymanie spokoju w tym regionie. Zapewne monitorował coraz bardziej napięte relacje pomiędzy kastą arcykapłanów i faryzeuszów a Jezusem i Jego zwolennikami. Nie chciał przecież, aby konflikt przybrał na sile zwłaszcza, że zbliżało się żydowskie święto Pascha.

Jest wielkopiątkowy poranek i rozpoczyna się są. Czy Piłat mógł wybronić Jezusa? Oczywiście, że tak – miał takie kompetencje, a przede wszystkim prawo (rzymskie). Tylko on mógł wymierzyć karę ostateczną, której domagali się Żydzi. Mógł, ale nie musiał. Jego postawa, przed wydaniem wyroku, wskazuje jednoznacznie, że nie chciał wydać takiego wyroku. Wiedział, że nocny, żydowski proces Jezusa był prawną farsą a wnioskowana kara śmierci nie miała charakteru sprawiedliwości, lecz morderstwa jego rękami. I dla- tego właśnie je umywa. W imię świętego spokoju i w strachu przed zamieszkami Piłat godzi się na żądania tłumu, który krzyczał „Ukrzyżuj Go!” (J 19,15). Gestem oczyszczenia rąk neguje przepisy prawa rzymskiego, które nakazywało bronić niewinnego – „Ja nie znajduję w nim żadnej winy” (J 19,6) i wydaje Go na pewną śmierć. Tym gestem i swoją – ugiętą pod presją głosu lud – postawą Piłat zyskuje spokój. Tłum się rozchodzi i kieruje ku Golgocie. Piłat mógł odetchnąć, lecz niedługo się okaże, że nie przyniosło mu to ulgi a oczekiwany spokój był tylko pozorny.

Eric Emmanuel Schmitt – francuski powieściopisarz i jeden z moich ulubionych eseistów –w autobiografii pt. „Noc ognia” opowiedział o swoim nawróceniu: „Otrzymałem łaskę i dar nadzwyczajny. I zostawiłem w sobie miejsce i przestrzeń dla Niego”.

W wywiadzie dla włoskiego dziennika katolickiego Avvenire, wspomniał, że przy- szedł w jego życiu okres, w którym bardzo zafascynował się Ewangelią i wszystkim związanym z życiem Jezusa. Doprowadziło to go odnalezienia wzmianki, że w ortodoksyjnym kościele koptyjskim Piłat jest uznawany za świętego. Według tradycji, Rzymianin w tajemnicy nawrócił się na chrześcijaństwo po śmierci Chrystusa, za sprawą swojej żony Klaudii, która pierwsza uwierzyła. Święty Piłat. Na tyle ta myśl utkwił mu w pamięci i sercu, że postanowił popełnić jedną z najciekawszych powieści zatytułowaną Ewangelia według Piłata. Nie jest to dzieło faktograficzne ani historyczne, lecz literackie przemyślenia wiary autora.

Tym, co mnie w tej książce zatrzymało i urzekło, a co mieści się w centrum naszego dzisiejszego zainteresowania, to fragment rozmowy Piłata z jego żoną Klaudią. Posłuchaj: „Dzisiaj rano powiedziałem Klaudii, która uważa się za chrześcijankę, że zawsze będzie jedno tylko pokolenie chrześcijan: tych, którzy widzieli Jezusa zmartwychwstałego. Ta wiara zgaśnie wraz z nimi, z ludźmi tego pokolenia, z chwilą gdy zamknie powieki ostatni starzec przechowujący w pamięci twarz i głos żywego Jezusa.

— Nie będę więc nigdy chrześcijaninem, Klaudio. Ja bowiem niczego nie widziałem; wszystko przegapiłem, przybyłem za późno. Gdybym chciał wierzyć, musiałbym najpierw uwierzyć w świadectwo zostawione przez innych.

— A więc, być może, ty jesteś pierwszym chrześcijaninem – odrzekła Klaudia?”

Wiara nie oznacza naukowej pewności, lecz wolne poddaniu się usłyszanemu słowu Boga, które prowadzi do Jego poznania, pokochania i przylgnięcia całym swoim życiem. Wiara to postawa serca, a nie stan umysłu.

Między wierszami Schmitt ukazuje tę właśnie prawdę – wiara to przyjęcie świadectwa tych, którzy widzieli, słyszeli i sami uwierzyli w Jezusa Chrystusa. Piłat znów się po- mylił – myślał, że wiarę w nim zrodzić może tylko dotknięcie i wsłuchanie się w słowa Chrystusa. Tym czasem miał świadomość, że na to jest już za późno. Jednakże ta jego rozpacz i targające nim wątpliwości okazać się mogą nasieniem chrześcijaństwa, które przez nawrócenie może wydać owoce wiary.

Nie znane są późniejsze losy Piłata. Według niektórych źródeł wrócił on do Rzymu, gdzie w prywatnej posiadłości w Lacjum dożył końca swoich lat na politycznym nie-bycie

u cesarzy. Wg Euzebiusza z Cezarei Piłat miał popełnić samobójstwo, czego powodem było odejście z urzędu w niesławie, a co oznaczało, że jego kariera była skończona. Inne ciekawe źródło mówi… o jego nawróceniu. A może to prawda? Przecież tak powinno być, że grzesznik, po spotkaniu z Jezusem, nawraca się.

Nie wiemy, co działo się w sercu Piłata. Nie wiemy, czy był tak bezwzględnym człowiekiem, jak o nim mówiono. Może po prostu nie dane innym było zobaczyć jego wnętrza. A może spotkanie ze Zbawicielem, skruszyło tego człowieka wewnętrze i pozwoliło jemu, już za życia, doświadczyć duchowego zmartwychwstania? Zauważ, że w wyznaniu wiary głosimy śmierć Chrystusa „pod Ponckim Piłatem”, czyli za czasów Poncjusza Piłata, ale jednak nie „przez Ponckiego Piłata”. Bo ostatecznie on tylko wydał Jezusa a nie kazał ukrzyżować.

Piłat, obok Judasza, jest niewątpliwie antybohaterem tego czasu. Czy jest jednak tak samo przed obliczem Boga?

MODLITWA

Dziś pomódl się za tych, którzy niewłaściwie sądzą innych. Pomódl się za tych, którzy w ten sposób kiedyś skrzywdzili ciebie. To prawda, że słowo ma moc zabić człowieka, lecz prawdą jest również i to, że modlitwa i nasze przebaczenie ma moc tego człowieka wskrzesić.

Wspomnij dziś te osoby i… wybacz im. Jeżeli nie potrafisz, to proś Chrystusa o po- moc. Życie w nienawiści niszczy nas wewnętrznie a przebaczenie niesie ulgę i pozwala nam powstać do nowego życia. Przecież to jest nas cel…