REKOLEKCJE I DNI SKUPIENIA

Kochanie Rekolekcje Online dostępne na podstronie „REKOLEKCJE I DNI SKUPIENIA”

AntyBohaterowie – 1. Judasz [Dzień 1]

Materiał dostępny w formacie PDF – zobacz [PDF]

SPOTKANIE 1. JUDASZ

Każdy czas ma swoich bohaterów i antybohaterów. Nie inaczej jest w okresie Wiel- kiego Postu. Pierwszą postacią i niewątpliwym czarnym charakterem tego czasu jest… Ju- dasz.

Nic nie wiemy o powołaniu Judasza na Apostoła. Ewangelia milczy na temat tego, jak mogło wyglądać pierwsze spotkanie Judasza z Jezusem. Dokonało się zapewne w po- dobny sposób, jak w przypadku pozostałych jedenastu, bo przecież Judaszowi, pomysł zdrady Jezusa, nie przyszedł od razu. Wszelkie ewangeliczne dopiski, typu: „ten, który Go zdradził” są późniejszym dodatkiem autorskim ewangelistów. Scena wyjścia Judasza z wieczernika, zanotowana w Ewangelii u św. Jana, opisuje zdziwienie pozostałych uczniów, gdy dotarło do nich, że zdrajcą jest Judasz. Wiedzieli, że podkrada pieniądze z ich wspólnego trzosa, że jest pazerny na bogactwo, ale żeby zaraz być kim, kto zapocząt- kuje mękę i śmierć Pana Jezusa, to nie mieściło się Apostołom w głowie.

Trudno sobie wyobrazić postać bardziej negatywną. Jak doskonale wiemy bez jego udziału nie świętowalibyśmy zmartwychwstania. Judasz oczywiście nie zabił Pana Jezusa, ale bez niego to by się nie wydarzyło.

Dlaczego Judasz wydał Jezusa arcykapłanom? Wszystko rozpoczęło się kilka tygodni przed świętem Paschy. Faryzeuszom i arcykapłanom działalność Jezusa była bardzo nie- wygodna, gdyż podważała ich status społeczny i odkrywała ich obłudę duchową i nepo- tyzm kastowy. Szukali zatem sposobności, aby Go uciszyć. Gdy to się nie udało, faryzeusze i arcykapłani uknuli spisek przeciw Jezusowi, który – jak wiemy – skończył się Jego śmier- cią krzyżową. W ostatnim tygodniu przed Paschą uczniowie, w tym Judasz, słyszeli plotki o planowanym zabójstwie Jezusa, o sfingowanym procesie i o próbie zrzucenia odpowie- dzialności na Rzymian.

W czasach przed Jezusem było wielu podobnych, choć mniej wyrazistych, mesjaszy, którzy nauczali, pociągali tłumy… i znikali, a wraz z nimi pamięć o nich. Być może Judasz nie był do końca przekonany o tym, że Jezus jest innym Mesjaszem. Nie miał wielkiej

nadziei, a coraz głośniejsze plotki o zamachu na Jezusa (zob. Mk 14,1), tylko utwierdzały go w wewnętrznym przekonaniu, że niedługo nastąpi koniec i zostanie on na przysłowio- wym „lodzie”. Dlatego sprzedanie Jezusa za trzydzieści srebrników, było próbą „wyjścia z twarzą” z tej trzyletniej wędrówki za Jezusem i chęcią zarobienia na rychłej śmierci Je- zusa.

Ale coś tu jest nie tak. Czy na pewno chodziło tylko o pieniądze? A może istniał inny powód, dla którego Judasz zwraca się do Arcykapłanów? Zauważ, że Judasz nie targował się wcale z nimi: „Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam” (Mt 26,15). Gdyby chodziło tylko o pieniądze, to Judasz zapewne targowałby się o większą sumę. Otrzymane trzydzieści srebrników, było nędznymi pieniędzmi. Według biblistów owe srebrniki dziś byłoby warte około dziesięciu tysięcy złotych. To mało za wydanie na śmierć nauczyciela, przy- jaciela i Syna Bożego, ale z drugiej – dla biedaka, jak i dla złodzieja, była to spora kwota.

Co mogło zatem popchnąć Judasza do tego, co zrobił? A może odpowiedz kryje się w samym Jezusie? Judasz dorastał i żył w oczekiwaniu Mesjasza-wojownika, który wznieci narodowe powstanie i zbrojnie zawalczy o odzyskanie dawnej chwały Izraela. Tymczasem mesjaństwo jego Mistrz realizuje w biblijny, lecz zapomniany przez więk- szość sposób. Oczekiwał Mesjasza-wojownika, a tym czasem podąża za Mesjaszem-pacy- fistom. Może w oczach Judasza Jezus nie był Bogiem? Może to zrodziło w nim rozgorycze- nie i zawiść, które narastały w nim i zaprowadziły go do pałacu arcykapłana? Tego nie wiemy. To są jedynie intelektualne poszlaki.

Tak, wobec tego Judasz faktycznie jest człowiekiem beznadziejnym i możliwie cał- kowicie straconym. Ale zwróć uwagę na jeden zaskakujący fakt! Judasz jako jedyny stanął w obronie Pana Jezusa! Nie zrobił tego ani św. Piotr, ani umiłowany uczeń św. Jan, ani nikt inny. Tylko Judasz miał odwagę i determinację, aby udać się do „ludzi trzymających wła- dzę” i błagać o uwolnienie Jezusa. Judasz, „widząc, że Go skazano, opamiętał się, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym i rzekł: «Zgrzeszyłem, wydawszy krew niewinną»” (Mt 27, 4)

Komentując postawę Judasza z ostatnich godzin życia, papież Benedykt XVI pisze w książce pt. Jezus z Nazaretu: „Jednak światło, które wychodziło od Jezusa i przeniknęło do duszy Judasza, nie zgasło całkowicie. Widoczny jest u niego pierwszy krok prowadzący do nawrócenia: «Zgrzeszyłem», mówi swym zleceniodawcom. Próbuje ocalić Jezusa i zwraca pieniądze. Wszystko czyste i wielkie, co otrzymał od Jezusa, było nadal zapisane w jego duszy – nie mógł tego zapomnieć”. To pozwala nam dostrzec chrześcijańską

nadzieję, że ostatnie chwile Judasza, nim zawisł na drzewie, mogły być jego czasem na- wrócenia. Ostatecznie Judasz odebrał sobie życie, bo… nie mógłby dłużej żyć, gdy nie żyje Ten, którego On jednak kocha.

Czy Judasz jest osobą straconą? Jak wiemy na krzyżu Jezus bierze na siebie winę wynikającą z naszych grzechów, a umierając dokonuje naszego odkupienia. I oczywiście, że to nie zdejmuje z Judasza odpowiedzialności za to, co uczynił, ale właśnie na tym polega zbawienie.

Pomyśl: Judasz umiera przed Jezusem. My wyznajemy, że po swojej śmierci Jezus zstępuje do otchłani, by – jak wierzymy – wyprowadzić z niej wszystkich sprawiedliwych, którzy tam oczekiwali na dzień odkupienia. A więc kiedy Chrystus zstępuje do otchłani i idzie po Adam, Ewę i ich dzieci, to wśród nich na Chrystusa czeka również Judasz. Dla- czego miałby Judasz zostać pominięty? Czy miłosierdzie Boże jest stronnicze?

Rodzi się zatem w nas ciche pytanie: „czy Judasz mógłby być zbawiony”?, przez które wielowiekowe wyrokowanie o pewnym jego potępieniu zaczyna się chwiać. To pytanie o zbawienie Judasza jest pytaniem o zbawienie nas samych. To umacnia nasze nadzieje na radość nieba, że może ona stać się i moim udziałem. Jezus przecież powiedział, w rozmo- wie z Martą, że „kto wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11,26). Potwierdza to Jan Chrzciciel: „Kto wierzy w Syna Bożego, ma życie wieczne” (J 3,36). Na drzewie krzyża Chrystus oddał życie za wszystkich, a więc wszyscy ludzie zostali odkupieni. A zatem do zbawienia potrzeba łaski Boga i… nawrócenia grzesznika. Miłosierdzie Boże, jak i sam Bóg jest niezgłębione, a ta niepojętość rodzi w nas nadzieję.

Nie wiemy czy Judasz został przez Boga potępiony czy może… zbawiony. Lecz spójrzmy dziś na niego jako na człowieka, który próbował wierzyć w Jezusa, starał się z Nim być, który zaparł się wiary, uczynił najcięższy z grzechów, ale który starał się na- prawić wyrządzone zło. Nie przypomina ci on kogoś? Bo mi przypomina mnie…

MODLITWA

Zachęcam ciebie do modlitwy za twoich wrogów, za ludzi, którzy cię zdradzili, wy- dali na pastwę innych, którzy zadali ci ból. Może była to osoba tobie obca a może ktoś bliski. Proszę, nie chowaj w sobie urazy, która jak trucizna sączy jad w twoje serce i po- woduje, że nie umiesz i nie chcesz przebaczyć.

Proś Pana o pragnienie przebaczenia. A jeżeli nie potrafisz, to przypomnij sobie, co pisze św. Paweł w Liście do Filipian: „Bóg jest w nas sprawcą i chcenia, i działania”. On to może w nas zrobić. To przebaczenie jest nam potrzebne w naszej życiowej drodze krzy- żowej. Do czego? Do zmartwychwstania. Jezus przebaczył i śmierć nie miała nad Nim żad- nej władzy. I wierzę, że również nasz Ojciec przywróci nas do życia, wcześniej wiele nam przebaczając. Amen.

ZAPROSZENIE NA REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE W SIECI

Każdy czas ma swoich bohaterów i tych, którzy są ich przeciwieństwami. Nie inaczej jest w przeżywanym przez nas okresie przygotowań do świąt Zmartwychwstania 

Pańskiego. Dlatego chciałbym zaproponować tobie niecodzienne rekolekcje i to z trzech powodów. Pierwszy powód jest prozaiczny: będą to pierwsze rekolekcje on-line naszej wspólnoty. Drugi – są to moje pierwsze w życiu rekolekcje, które będę prowadził samodzielnie. Zaś trzeci powód dotyczy treści naszych spotkań. W ramach nich zaproszę cię do spojrzenia na wydarzenia Wielkiego Tygodnia od nietypowej strony – od strony ludzi, którzy przyczynili się do wydania, ukrzyżowania i zabicia Pana Jezusa, a których my nazywamy antybohaterami. Pragnę, abyśmy ich poznali, dowiedzieli się o nich czegoś więcej i przez to dokonali rewizji naszego stosunku do Boga i do przeżywanego Wielkiego Postu.

Jak w każdych rekolekcjach, tak i w tych, celem jest, abyśmy przejrzeli się, jak w lustrze, w poznanych postaciach i doświadczyli, czy w naszej wierze bliżej nam do postawy „umiłowanego ucznia” Jezusa, który wytrwał z Mistrzem aż do śmierci czy jednak jesteśmy jak zawiedzeni uczniowie idący, po śmierci Chrystusa, do Emaus.

Zapraszam serdecznie do wysłuchania internetowych rekolekcji wielkopostnych, które od niedzieli 30 marca do soboty 4 kwietnia, będą codziennie publikowane na stronie Apostolatu Chorych (www.apostolatchorych.pl) o godz. 14:00. Oprócz nagrań będą publikowane również i teksty z poszczególnych konferencji, abyś mógł/mogła do nich wrócić później. Tak więc do usłyszenia…

Światowy Dzień Chorego – szpital / Caritas

Informacje związane z pobytem w Caritasie: zobacz

Noworoczne Spotkanie Opłatkowe Apostolatu Chorych

19 stycznia 2020 roku odbyło się noworoczne spotkanie opłatkowe, w którym udział wzięło kilkadziesiąt osób niepełnosprawnych wraz swoimi bliskimi i wolontariuszami w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym w Szczecinie.

Centralnym punktem spotkania była Msza św. sprawowana w kościele seminaryjnym. Eucharystii przewodniczył ks. Biskup Henryk Wejman, ks Przemysław Pokorski – Referent Duszpasterstwa Chorych oraz ks Maciej Szmuc – Dyrektor Caritas Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. W konfesjonale posługiwał ks Wojciech Zimny – ojciec duchowny szczecińskiego seminarium, dk Robert Bałuka przygotował oprawę liturgiczną.

Homilię wygłosił ks Biskup, ukierunkował nasze myśli ku refleksji na rolę cierpiących w życiu Kościoła. Wskazał, aby osobiste cierpienia przeżywać w łączności z Chrystusowym krzyżem, co jest skutecznym sposobem naszego wzrastania w życiu duchowym. Podkreślił prawdę, że „w krzyżu Jezusa odnajdujemy odpowiedź na ciężar ludzkiego cierpienia.” Biskup wyraził wdzięczność chorym, że swoje cierpienie ofiarują za Kościół. Dziękował również wszystkim pracownikom służby zdrowia, wolontariuszom, siostrom zakonnym, kapłanom za ich samarytańską posługę wobec chorych doświadczonych cierpieniem. Mówił: „bycie przy chorych, ofiarna obecność, posługa, to niezwykle szlachetny uczynek, który przynosi ulgę w chorobie. To bycie przy chorym jest nade wszystko czasem świętym! Niosąc pomoc choremu okazujemy ją samemu Chrystusowi, w ten sposób uwielbiamy Boga w tajemnicy Jego miłosierdzia.” Biskup w imieniu Kościoła dziękował za każdy gest towarzyszenia chorym, za każdy gest poświęcenia swojego czasu, „bo bycie przy chorym i serdeczność wobec nich sprawia, że czują się kochani i potrzebni. Bezinteresowna opieka nad bliźnimi stanowi wyraz szacunku wobec człowieka słabego, chorego i jest wyraźnym znakiem Bożego miłosierdzia.”

Galeria zdjęć – zobacz

Ten dzień był szczególną okazją do złożenia życzeń imieninowych, które obchodził ks biskup Henryk. Swoje życzenia poprzez śpiew wyraziła kapela ludowa „Wełtynianka” prowadzona przez instruktorkę Kapeli. Na zakończenie Mszy św. za życzenia, modlitwę, wszystkim zgromadzonym wiernym, ks. Biskup złożył podziękowanie.

Kolejnym punktem programu tego spotkania, to czas na dzielenie się opłatkiem w seminaryjnym refektarzu, gdzie modlitwę rozpoczął Biskup składając życzenia. Widoczna była wielka radość z osobistego spotkania się z Biskupem. Wzajemne przekazywanie życzeń wyrażały klimat miłej rodzinnej i świątecznej atmosfery.

Po życzeniach i gorącym poczęstunku Kapela Ludowa Wełtynianka pięknym śpiewaniem kolęd zauroczyła wszystkich. Odpowiednio zagrali i śpiewali porywając uczestników do tańca.

Cenną pomoc w organizacji i przebiegu spotkania okazali wolontariusze, pod opieką dk Roberta. Diakon przygotował również prezentację na temat historyczno-astronomiczny wymiar pokłonu Trzech Króli. W spotkaniu uczestniczyły również dzieci, dla nich to, też była wielka atrakcja, jak mogły się bawić i tańczyć.

Miłą niespodzianką dla niepełnosprawnych była obecność Pań Joanny Zembal i Beaty Rychlickiej pracujących w Caritas.

Podczas tego spotkania przekazano ważne bieżące informacje dot. najbliższych zadań. Każde spotkanie integruje, umożliwia wymianę doświadczeń, myślę, że ten radosny nastrój pozostanie w pamięci wszystkich uczestników.

Bogu niech będą za ten dzień! Słowa wdzięczności kieruję wszystkim, którzy zadbali o wystrój refektarza, starali się, aby każdy z tego spotkania wyszedł zadowolony, radosny i umocniony.

Elżbieta


Przedstawiam również wspomnienia innych osób, wyrażając:

Spotkanie noworoczne opłatkowe Apostolatu Chorych utkwiło mi wyjątkowo mocno. W tym dniu ks. Biskup Henryk był solenizantem, ale dla ks. Biskupa najważniejsi byli biorący udział w Mszy Świętej – chorzy, osoby niepełnosprawne dla nich ks. Biskup przekazał dużo głębokich słów, które mnie jako chrześcijanina upewniły, iż nie jesteśmy pozostawieni sami sobie (ja tez jestem osobą chorą).

Uważam, że spotkanie takie, jak i zaplanowane spotkania na rok 2020 pozwalają, iż ludzie niepełnosprawni mogą integrować się z osobami, którzy pragną im pomagać w spotkaniach i pielgrzymkach.

Bardzo duża zasługa jest widoczna w działaniu Pani Eli Palczak, diakona Roberta Bałuki oraz ks. Przemysława Pokorskiego. Diakon Robert pomógł mi bardzo dużo zrozumieć, iż ja również mogę pomagać osobom niepełnosprawnym. Jestem już drugi raz na spotkaniu opłatkowym, gdzie po latach spotkałem znajomego Krzysztofa, poznałem Kacpra, Panią Grażynę i wiele innych osób. Bardzo szybko między nami doszło do zrozumienia. Wspólne dzielenie się opłatkiem i kolędowanie pozwoliło wszystkim w tym dniu być szczęśliwym i pełnych nadziei, że Pan Bóg jest z nami. Śpiewanie kolęd z kapelą z Wełtynia upiększyło spotkanie noworoczne-opłatkowe. Należy też wspomnieć, iż organizatorzy zapewnili osobom biorącym udział w spotkaniu ciepłe i zimne napoje, tradycyjny bigos, krokiety z kapustą, na deser słodkości (pyszne pączki) i owoce.

Coraz bardziej rośnie we mnie pragnienie niesienia pomocy ludziom niepełnosprawnym, mimo jak wspomniałem jestem rencistą I grupy inwalidzkiej. Moim pragnieniem jest żeby, jak najwięcej ludzi zrozumiało jak, jest pięknie pomagać potrzebującym. Zapraszam tym samym do udziału w działalności w Apostolacie Chorych.

Z Panem Bogiem – Zygmunt Kujawa


W Apostolacie Chorych znalazłam się dzięki koleżance, która mi opowiadała o tej wspólnocie Osób Chorych i Niepełnosprawnych naszej Archidiecezji. Trzy lata temu po raz pierwszy przyjechałam na spotkanie opłatkowe. Jestem bardzo zadowolona, że mam drugą rodzinę – Apostolat Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej. Pierwsze zetknięcie się z tą wspólnotą urzekło mnie. Wśród tych osób czuję się szczęśliwa i spełniona, gdyż wiem co to znaczy borykać się z cierpieniem (choroba mnie dotknęła w wieku 15 lat).

Dziękuję Eli Palczak za zaproszenie mnie na każde spotkania wspólnotowe, na których wzrasta więź. Dziękuję za okazywaną życzliwość i cenne wskazówki w moich problemach życiowych. A w tegorocznym spotkaniu opłatkowym również doznałam wiele wzruszeń i bogactwa duchowego. Tu się czuję bardzo dobrze, nie krępuje mnie, że noszę aparat słuchowy, że czegoś nie usłyszę i nie zrozumiem. Po prostu mam odwagę poprosić o powtórzenie, bo nie zawsze dobrze usłyszę z powodu wady słuchu

Jestem wdzięczna wszystkim, którzy przyczynili się do tak pięknie zorganizowanej oprawy. Jestem zachwycona i pomimo, że już kilka dni minęło od tego spotkania nadal we mnie tkwi pokój serca i dociera śpiew kolęd w wykonaniu Kapeli Ludowej Wełtynianka.

Dziękuję Panu Bogu, że postawił na mojej drodze takich życzliwych ludzi Apostolatu Chorych, a szczególnie za Elę Palczak, która okazuje wiele serdeczności, poświęcając swój czas, a nawet zdrowie dla dobra innych, by każdy uczestnik ze wszystkich spotkań był zadowolony i tak naprawdę jest. Z tegorocznego spotkania wyszłam z pogodnym usposobieniem, dzieląc się tą radością z bliskimi.

Ula Roguszka

 

Życzenia Świąteczne

„W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy mieli życie dzięki Niemu”. (1J 4, 9)

          Przychodzi na ziemię Dziecię Jezus, prawdziwy Bóg i Człowiek, nasz Zbawiciel, objawiający Swą miłość.

Jezus przychodzi także do Ciebie droga Siostro, drogi Bracie. Do naszych serc osamotnionych, zbolałych, zatroskanych, zagubionych, aby każdego umocnić, dodawać blasku – On „sprawił, że ta najświętsza noc zajaśniała blaskiem prawdziwej światłości.”

Idźmy do „Betlejem” wyśpiewajmy hymn anielski, przyłączmy się do Pasterzy i Mędrców ze Wschodu i tak jak oni, pochylmy się nad Nim, który przyszedł i nadal do nas przychodzi w Sakramentach świętych.

Ze świątecznym błogosławieństwem

Ks Przemysław Pokorski


Serdecznie zapraszamy na Spotkanie Opłatkowe.

Odbędzie się w niedzielę, 19 stycznia 2020 roku. Przyjazd od godz. 9:30 – Msza Święta o 10:00 po której będzie spotkanie przy Wigilijnym Stole, dzielenie się opłatkiem i wspólne śpiewanie kolęd. Czekamy na Was w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym, przy ul. Papieża Pawła VI.

35 lat Apostolatu Chorych

Prezentacje 35 lat Apostolatu Chorych – zobacz [PDF]

Odznaczenie Krzyżem Zasługi 2018

W wigilię uroczystości Chrystusa Króla Ks. Arcybiskup Andrzej Dzięga obchodził jubileusz szesnastolecia sakry biskupiej, a czterolecie świętował Biskup Henryk Wejman – tego dnia za działalność lokalną na rzecz kościoła cztery osoby otrzymali Krzyże Zasługi dla Archidiecezji.
Ideą przyznawania tego odznaczenia jest docenienie długoletniego świadectwa chrześcijańskiego życia, wkładu w rozwój archidiecezji przez poszczególnych członków wspólnot parafialnych i pomnażanie dobra duchowego. Taki krzyż przyznano także i mnie. Byłam bardzo zaskoczona i wzruszona tą wiadomością – nie spodziewałam się tego, aż tak doniosłego wydarzenia, jeszcze na dodatek na Mszy św. przy wspólnym świętowaniu jubileuszowym Arcybiskupa Andrzeja i Biskupa Henryka. Cały ten dzień był pełen refleksji nad Opatrznością Bożą. Zauważyłam, że to wyróżnienie, to radość nie tylko dla mnie, ale także dla wielu osób, którzy dostrzegają moją troskę o dobro Apostolatu Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej i wszystkich innych dźwigających krzyż choroby i cierpienia. Budowanie tego dobra jest wspólne przy wzajemnym zrozumieniu i jedności, toteż radość obopólna była wielka. Dziękuję wszystkim, którzy bezpośrednio uczestniczyli w tej uroczystości, by razem dziękować Bogu i cieszyć się sobą we wspólnocie. Słowa i gesty pełne życzliwości bardzo doceniam i dziękuję za wszystkie gratulacje złożone osobiście i telefonicznie, a także doniosłe wpisy na portalu społecznościowym fb.
Bogu niech będą dzięki za Jego dary i tym, przez których zrozumiałam sens cierpienia, którzy służyli pomocą w mojej chorobie a także kształtowali postawę niesienia pomocy innym do bycia otwartym pomimo swoich dolegliwości zdrowotnych.
Dziękuję wszystkim którzy stanęli na drodze mojego życia, którym zawdzięczam sprawność duchową i fizyczną.

Wniosek o odznaczenie Elżbiety Palczak – zobacz

Wspomnienie o śp. zmarłym – Jakubowski Zdzisław

17 września 2019 r. do Domu Boga Ojca odszedł Zdzisław Jakubowski zamieszkiwał w Domu Pomocy Społecznej wraz swoją żoną Halinką w Myśliborzu. Msza pogrzebowa odbyła się 20 września br., w kaplicy domu pomocy społecznej, celebrował ks. kan. Jerzy Tobiasz w asyście ks Tomasza Ceniuch. W ostatniej drodze towarzyszyła Zdzisiowi rodzina, przyjaciele Apostolatu, mieszkańcy i pracownicy DPSu.

Nasz drogi Zdzisiu wielokrotnie uczestniczył w rekolekcjach Apostolatu. Pomimo życiowych doświadczeń cechowała go skromność, pokora, modlitwa, w jego oczach promieniowała Boża radość. Widoczna była jego miłość do żony, do rodziny – Apostolatu Chorych Rodzina Miłości Miłosiernej.